Dane nam miejsce
Wstęp
Rodzimy się,
A czasem zaraz potem umieramy.
Dorastamy mając swoje miejsce,
A czasem wracamy tam, skąd przybyliśmy.
Jednak zawsze mamy swoje miejsce…
Tym miejscem jest Ziemia…
Ziemia, Ziemia, Ziemia, Ziemia,
Cały ten świat…
Jak gdyby nigdy nic,
Jest cały nasz.
Czasy dla ludzi na nieludzkiej Ziemi
Ziemia Słońcem doświadczona,
Weszła w nowy czas- całkiem nowy, niespodziewany.
Rzadko zdarza się, żeby świt został zbudzony,
Zbudzony został świat na raz,
Jednym krzykiem, który był pogłosem nienawiści.
Pytam, czym jest bitwa?
Pytam, czy krew jest ludzi mediatorem?
Pytam, jak kręci się świat, skoro blokad w nim tyle?
Pytam, kiedy będzie nasz czas?
Pytam, gdzie mgła opada jak łuska po strzale?
Dni ołowiane leciały powoli,
Dawały im popalić jak niemieckie czołgi.
Siła należała do tych, którzy znali umysłu głębię,
Którzy wiedzieli jak zamknąć bramę nienawiści.
Maszty zostały znów postawione,
Oczy zamknęli ci, co dawno mieli to zrobić,
Świat znów ułożył się do snu, lecz nie ze swojej winy,
Z tego snu nie zaczerpnął żadnej korzyści,
Znów skorzystali syci, stracili głodni…
Madonna
Jesteś matką mnóstwa czynów,
Patrzysz na nie i nie mówisz nic.
Stało się zbyt wiele,
By jakakolwiek ofiara to odkupiła.
Nam zostaje tylko przytakiwać,
Jak przystało na bezbronne istoty.
Do Boga jesteś podobna,
Bo nikt cię nie rozumie,
Mimo to chcę jak najdłużej przy tobie żyć.
Jak On karzesz biednych,
A wynagradzasz bogatym.
Kiedy wszystko się skończy,
Wyśpiewamy ci nasze myśli,
O tym jak nie rozumieliśmy,
Twojej prawdziwej, matczynej opieki.
Zakończenie
Zbyt wiele jest nas,
Tych dobrych i tych złych.
Wielki jest świat,
Lecz za mały na nas.
Otchłań, głębia- marność to wszystko, marność.
Woda, ląd- nicość to wszystko, nicość.
Gdy nie będzie już nas,
Tych dobrych i tych złych,
Mały będzie świat,
Zbyt duży będzie bez nas.
Nie będą gasnąć światła,
Nie będzie trzęsła się ziemia,
Ptaki nie będą wracały,
Z miejsc, gdzie ludzkie myśli granice złamały,
Bóg będzie czuwał,
A obrazy jego podobne,
Zawisną na cichej, nieruchomej ścianie.
